یارانه

با روی کار آمدن طرح یارانه پرولتاریاها هنگام تمدید یارانه با قیافه بستانکارانه می گویند: بابا چرک پای دندان هم نیست. نرسیده به ماه خالی یم. از یک طرف به زخم وزیلی هامونم می خوره.ولی خب! دسته دوم هم طبق معمول از برکت داشته ها خورده برده های خودشان طماع هستند و می گویند با این چندر غاز نمی شود دنیا را گرفت. نمی شود برج ساخت. ماشین خرید. دور دنیا در هجده روز را گشت. پس ندن هم به جایی مان نمی خورد. یعنی بر نمی خورد. و اما زمان قطع یارانه که می رسد. پرولتاریاها می گویند: شنیدی جیره رو بستن؟ خرج آخورمان را با چه بدهیم. ای پول ِ بی وفا حالا سهم که هستی؟ بورژواها هم در حالی که آب از لب ولوچه شان آویزان است می گویند ای داد بی داد می گویم چرا حسابم این ماه رویش نرفت. شیون و زاری سر می دهند که خزان بانکم رسید حالا مال ِکه هستی و این شامل مهندس وپزشک مملکت که حقوق میلیونی هم می می گیرد می شود. با این حال هفتادوپنج میلیون طبل خالی داریم که سیر شدنی نیست و از آنجا که می گویند گرسنه سیر نمی شود دندان طمع هم کنده نمی شود مگر اینکه بگذاریم کرم بخورد و درد بکشد و توخالی شود و بالاخره خودش بین خشکه نان ها قورت داده شود.