خیلیا میگن چرا ما دخترا به خودمون حق می دیم ازین که فحش می دیم اگه خودتون فکر کنید تو رابطه میفهمید وقتی احساس زیادی به طرف ندارید چقدر دارید روانشو مریض می کنید و فقط برا سرگرمیتون مثل عروسک کوکی نگه داشتین. البته من وضعیتم فرق می کنه چون از طرفش محبت نمی دیدم و مدام بهم بی مهری می شد گاهی گله می کردم خودم رو دلداری میدادم تحمل می کردم فقط چند ماه اخر دچار همچین رفتاری شدم فحشای رکیک می دادم نه ازون فحشای بچگانه که فقط کثافت و بیشعور داره نه فحش رکیک جنسی و اصلا نمی دانستم دچار بیماری روانی شدم طوری که به اعضای خونوادم هم میدادم چن وقت بستری بودم و بعد با قرص روبراه شدم این ضربه ای بود که پنج سال بی مهری یک پسر که به قول خودش من رو برای همیشه می خواست و پایه ی دوست داشتنش به غایت ضعیف بود به من وارد کرد نمیتونستم طرفم رو ترک کنم چون از یه طرف ناامیدم می کرد از رسیدن بهم دیگه چون نمی خواست دخترای دیگه رو از دست بده از یه طرف نمیخواس به خاطر تنهاییش منو رها کنه در اخر هم دید من ادم ترک کردن نیستم و چون دچار وسواس روانی بودم دلم براش تنگ می شد هی زنگ میزدم یا عصبی میشدم از جواب ندادنش فحاشی میکردم اونم برای همیشه گوشی روم خاموش کرد و هیج جا اثری از خودش نزاشت جز روی روح روانم