این
مردم گرسنه اند. گرسنه غذا. گرسنه عدالت. گرسنه انسانیت. گرسنه اینکه تو در
مقابل نداشته هاشان بگویی منطق و پرخاشگری شان برانگیخته شود. این مردم
عصبی اند. تندخو اند. آتش زیر خاکسترند. فلسفه و شعر اگر برای تو غذای ذهن
است برای آنها هیچ است. تا وقتی مردم گرسنه شکم هستند از مداراگویی و منطق
نشینی دست بردارید. باز هم می گویم. این مردم زخم بر چرک نشسته اند. از
خانواده تا بزرگترین قشر جامعه، حاصل یک عمر سرکوبشان خشونت است. از خود و
از همه می کشند. و اینها همه حاصل گرسنگی است. شکم گرسنه مردم با
روشنفکرمآبی تو پر نخواهد شد.
No comments:
Post a Comment