زرافة الأضلاع

- روزنگاشت- بند 346 واق واق بی صاحاب
از لاغری ام خسته شده ام. این خسته معنایی دگر دارد و حدیثی دراز. نه این که از لاغری لاغرم خسته شده باشم نه. خودم که درازا دارم و از پهنا بی نصیب. بیشتر به یک ال سی شباهت دارم که پشتش را بگیری جانش در می رود. کجا می رود؟ تو لباسم. کاش خیالم هم مانند اندامم تخت بود.
شوخی هایی (البته لوزری) هایی که با لاغری من می شود آنقدر خنک و بی مزه است که گاه گریه ام می گیرد این گریه نه از ضعف بلکه از سوتغذیه طنز کلامی مردم است. گاه پیش آمده آنقدر با اندام من شوخی شده خود درازاهای بدنم به صدا در آمده که "رو آب بخندی" و من هم با یک خنده نیش دار حمایت خودم را از خنک بودنشان به عمل رسانده ام که فکر نکنند خدایی ناکرده نتوانسته اند نهایت بی مزگی شان را در خنداندن همنوعان به کار ببندند. شوخی با لاغری من تفریح دیگران و وسیله ایست برای پنهان کردن ضعف و کمبود شخصیتی شان و اینکه من را بر اساس پهنایم وجب می گیرند. اینطوری که به من شخصیت نمی دهند. بعد هم با خودشان گفته اند وای من چقدر کول ام بیا منو بخور. زمین می خورم چون لاغرم. سرما می خورم چون لاغرم. هر چیزی از دستم بیافتد چون لاغرم و راه ندارد. حرف نزن چون لاغرم. لاغر می شوم چون لاغرم. آب زیر پوستم می رود باز چون لاغرم متمسخر می شوم. انقدر که لاغری من برای جوامع بشری مهم است و خاصیت مزاح گویی دارد خود لاغری من برایش اهمیت ندارد و در پیامی گفته است "بابا حساسیت به خرج ندهید با عوامل بیگانه بجنگید."
در یک مهمانی بودیم خانوم ها یکی یکی می آمدند کنار من روی مبل اسفنجی می نشستند و در حالی که طبله هاشان بالا پایین می شد کنار من بشین پاشو تاشو بازی می کردند و می گفتند آه ببین اصلا وزن ندارن مثل یک طرف الاکلنگ می مانی یه طرف مبل جای باسنت جا نیافتاده قاه قاه و برای خودشان خوش بودند.
با همه اینها من لاغری ام را دوست دارم و اگر برایم بیماری زا نبود و ضعف بنیه نداشتم دوست ترش می داشتم. این لاغری با من عجین شده با زودجوشی ام با آنارشیست گرایی و آن مهربانی پنهانی ام و روحیه من در آن دخیل است. من و لاغری ام با هم خوبیم او هم خوب است سلام می رساند و من الله توفیق.