نامه های بی مخاطب

#روزنگاشت #
من به سنت نامه نویسی وفادارم. با قلم و کاغذ و خودکار و دست خط شخصی می شود قلب یک انسان را تسخیر کرد. اما اما کدام نوع قلب؟ در عصر نوین که مردمان با کیبورد سر و کار دارند و اثری از دست خط معشوق و معشوقه ها نیست. یعنی کسی حوصله نامه نگاری ندارد و بلد نوشتن نیز نیست. اگر آن قلب واقعا دل باشد تسخیر پذیر است. اگر با نامه ارتباط برقرار کند.این ارتباط برقرار کردن یعنی نامه را بو کردن هر نامه ای از هر خانه ای و از زیر انگشتان هر محبوبی خارج شود بوی آن محبوب را دارد. آن محبوب می تواند دختر باشد و در تصور عاشق انگشتان ظریفش را به یاد بیاورد، می تواند هم مرد باشد و کلمات امیدوار کننده او یا نوع خط مردانه اش برای شما خاطره ساز شود. همیشه آرزو داشته ام برای کسی نامه بنویسم نامه ام خوانده شود و نگهداری شود و پس از خواندن نامه ان شخص با من در مورد نامه ام صحبت کند. چنین موقعیتی را هرگز در زندگانی نداشته ام. فقط می دانم راه قلب ادم هایی که به وجدانشان و احساسشان میرسد با قلم می رسدو نامه باز می شود ومهرتان در قلب او اندوخته خواهد شد. اما اما اگر آن شخص به نامه و نامه نویسی ایمان نداشته باشد عاری از احساس است و قلب او تسخیرناپذیر است. تلاش بی فایده است. رها کنید. این گونه آدم ها لایق دوست داشتن نیستند.  من فروغ را می دانم زیرا به نامه های عاشقانه ایمان دارم. فروغ نماینده زنان و نامه نویسان عاشق است. نامه را پاس بداریم. از طریق کلمات روی نامه علاقه ایجاد کنیم نه جمله های دزدی. عشق را با کلمات خلق کنیم و پس از تولد ان عشق را پرورشش
دهیم.  نامه نویسان را باور کنیم.