Wednesday, April 17, 2013

:(

از یادم نمی رود. عصرها بیشتر می آید سراغم. نه که وقت های دیگر نمی آید. می اید. عصرها بیشتر می آید. می گیرد. جایش. جای نبودنش دلم می گیرد. بغض می شود سرِ راه ِ گلویم. نه با چایی نه با کیک خانگی نه با قهوه ی دلتنگی نه با هیچ. پایین نمی رود. نمی رود.

No comments:

Post a Comment