من هیچوقت معروف نشدم

هیچوقت تعداد نظردهی وبلاگم به پنج تا هم نرسید. به گوگل ریدر اومدم نوشته هامو شر کردم بعد از یک سال با خون دل فالورم به هزارو پانصد رسید چون ادمی نبودم که الکی فالو کنم که فالو بکم کنن هرچی فالور داشتم به خاطر محتوای نوشتم بود تازه داشتم را میوفتادم واسه خودم نامی نشونی پیدا می کردم نوشته هام شر می شد که گفتن دارن می بندن اونجارو منم گفتم چی؟ هیچی آمدم به گوگل پلاس محتوای نوشته هام طنز بود و هم غمگین و سوز دل این شد که به ازای هر طنزی که لایک می خورد وقتی دلم می گرفت که همیشه دل من مثل ته دیگ گرفته اس سوزناک می نوشتم دوبرابر آنفالو می شدم این شد که از یه ور تو فالو و از یک ور تو همین تو آنفالو. تکلیف خودتم با خودت نمی دونی فالور عزیز فهمیدی؟ چطور من نوشته های شمارو قرو قاطی می خونم چه غمگین چه شوخ نمیام انفالو کنم چون چرا؟ چون بر اساس عقل فالو می کنم می دونم محتواتون خوبه و ممکن نیس هر شصت ثانیه یه روز در میون فالو انفالوتون کنم اما بریم ادامه ی بحث من هنوز رو دو هزار موندم با اینکه محتوای نوشته هام اکثرا طنز و غمگیناشم به دل می شینن مرگتون چیه انفالو می کنید حسودیتون میشه فالو بک نمی دم؟ چرا فالو بک بدم وقتی نوشتتون خوب نیست که مثل خودت بیام فردا انفالو کنم ها؟ که هم خودت ناراحت شی هم خودت اره. مثلا همین دافای پلاس یکی عکس غذا شر می کنه یکی جنده نویسی می کنه چل هزار فالور داره اینا حق من رو خوردن حق  من رو خوردن. به من میدون نمی دن. کسی من رو شر و ریشر نمی کنه که بین اون جک و جنده ها نوشته هام جا بیوفتن عکس چیه هی عکس شر می کنید در صورتی که کلی سایت عکس دیدنی هست. من به جندهای پلاس دستور میدم کادر رو ترک کنن و به من دختر نویسنده وبلاگ نویس و چند وقت دیگه نویسنده ی کتاب جا بدن فهمیدید موبورای پیرزن سی سالتونه برید زیر لنگ شوهر بخوابید به منه جوون جا بدید من بیس سالمه من جز فضای مجای هیچ امیدی ندارم چون پول ندارم . چون نتونستم دانشگا برم. چون بدبختم. چون عشقم رهام کرد. چون به من کار نمیدن چون تحصیل نکردم. چون به من شوهر نمیدن چون من دماغم قوز داره و فقیرم پس بزارید دلم به نوشتن خوش باشه.  باشه؟ خلاصه رفتم فیس بوک شکست عشقی خوردم پیج چلو پنج هزار عضویمو حذف کردم بعد که پشیمون شدم هنوز نتونستم به اون اندازه و بیشتر عضو جمع کنم که نوشته هام معروف شن و در آخر امشب شب جمعه اس و اعصاب من کیری تر از هرشب به خاطر تنهایی و مشکلات دیگه پس جابدید به من جا بدید برید از دنیای مجازی اونایی که فالوراتون زیاده و نوشته هاتون کسشعر . من دلم به اینجا خوشه. ننه ی من غریبه.  شما برید تو واقعیت خوش باشید خواهش می کنم برید خواهش می کنم