وقتی خامه را با چیزی غیر از خودش می خوری آن بی مزگی ِخوشمزه ی نرم و کره مانندش در شیرینی عسل یا مربا گم می شود. خودش را گم می کند. پیدایش نمی کنی چون دیگر حسش نمی کنی به مثال آدم هایی که خود را با چندین و چند شخصیت آمیخته به خوردت می دهند. تو دیگر اصل آنها را نمی توانی مزه مزه کرده و از چشیدنشان لذت ببری و زیر زبانت بفهمی شان.