اون ها رفتن توی سنگرها

اون ها رفتن توی سنگرها پناه گرفتن ما رو گذاشتن کشیک. ولی ما حواسمون به خودمون هم نبود. دنبال یه دخمه بودیم که چار چنگولی نشسته باشیم چند دقیقه ای رو. سرای روی گردشونو که بالا میاوردن منتظر علامت های ما بودن و به رو نمی یاوردیم. گاهکی دوربین می نداختم. خبری نبود. سرجوخه کنسروشو باز کرد و از بالا همه رو ریخت توی سندون هاش.
-می تونستی برای من هم بزاری حیوون.
بی تفاوت قوطی خالی رو توی سیم های خاردار پرت کرد. دهنشو با پشت دستاش تمیز کرد و دوربین رو ازم گرفت. حساب خالی کردن اون قوطی رو گذاشته بودم برای وقتی که همه چی آروم شد. با این حال هنوز نتونستم یه جا گیرش بیارم. هر کدوم به سینه دراز کشیده بودیم و کاری نمی کردیم. مثل یه مرخصی چند دقیقه ای بود که به خودمو داده باشیم.
فرمانده با سرش که روی تنش سنگینی می کرد و شکمش از پاهاش جلو زده بود از پشت بهمون نزدیک شد. مچمونو گرفت. دیگه من فرصت این رو پیدا نکردم پاهام رو از جلوش جمع کنم. همونطور نوک پوتین هاش رو گذاشت روی ساق هام و وزنشو روم خالی کرد.
-خوک های کثیف چرا در دادن گزارش تعلل می کنید؟
قربان ما، ما داشتیم خستگی در می کردیم.
اینجا هیچ مادری نیست که میانجی گری تونو بکنه. یا باید کاملاباشید یا باید کاملا نباشید. امیدوارم یکی تون رو هم بعد از عملیات نبینم در غیر این صورت نمی تونم شقیقه هاتون رو آبکش نکنم. یالا بجنبید.
ولی من به تلافی قوطی خالی کنسرو هنوز فکر می کردم.