هیچوقت تحمل خوندن سفارشی نویس ها و سفارشی چی ها رو ندارم. یه سری زدم به ماهنامه چوک یه مشت داستان بود برای کسانی که در جامعه محلی برای انتشار نوشته هاشون ندارن من ابتدا با خودم گفتم عجب جای خوبی هست لابد می تونه بی حد و مرز باشه یه نگاهی به داستان های ارسال شده انداختم و متوجه تنها چیزی که شدم عدم خلاقیت بود و اینکه همه سعی کرده بودن به نوبه خودشون موضوعی تازه ارائه بدن و مدرن بنویسن. این پست مدرن هاشون ختم شده بود به چند داستان خاله خرسه و خاله زنکی و مدل های زنانه سبزی پاک کنی.(خش خش برگ های پاییزی و ازین دست ادبیات های لوس لوسکی) در سایت ذکر شده که این سایت به هیچ نهادی وابسته نیست اونوقت من داستان فرستادم و تایید نشد چون بنا به مسائل فلان شون حق انتشار نوشته هایی غیر از چارچوب اخلاق رو ندارن در حالی که موضوع یک داستان ساده با محتوای یک زندگی سنتی بود در سبک های صادق چوبک. ملالی نیست. جامعه ادبی ایران در دنیای مجازی نیز متوسل به سانسور هست و لیاقت مخاطب همان میم مودب پور و اسماعیل فصیح و امثالهم.
No comments:
Post a Comment