Tuesday, December 27, 2016

نامه های بی مخاطب

#روزنگاشت #
من به سنت نامه نویسی وفادارم. با قلم و کاغذ و خودکار و دست خط شخصی می شود قلب یک انسان را تسخیر کرد. اما اما کدام نوع قلب؟ در عصر نوین که مردمان با کیبورد سر و کار دارند و اثری از دست خط معشوق و معشوقه ها نیست. یعنی کسی حوصله نامه نگاری ندارد و بلد نوشتن نیز نیست. اگر آن قلب واقعا دل باشد تسخیر پذیر است. اگر با نامه ارتباط برقرار کند.این ارتباط برقرار کردن یعنی نامه را بو کردن هر نامه ای از هر خانه ای و از زیر انگشتان هر محبوبی خارج شود بوی آن محبوب را دارد. آن محبوب می تواند دختر باشد و در تصور عاشق انگشتان ظریفش را به یاد بیاورد، می تواند هم مرد باشد و کلمات امیدوار کننده او یا نوع خط مردانه اش برای شما خاطره ساز شود. همیشه آرزو داشته ام برای کسی نامه بنویسم نامه ام خوانده شود و نگهداری شود و پس از خواندن نامه ان شخص با من در مورد نامه ام صحبت کند. چنین موقعیتی را هرگز در زندگانی نداشته ام. فقط می دانم راه قلب ادم هایی که به وجدانشان و احساسشان میرسد با قلم می رسدو نامه باز می شود ومهرتان در قلب او اندوخته خواهد شد. اما اما اگر آن شخص به نامه و نامه نویسی ایمان نداشته باشد عاری از احساس است و قلب او تسخیرناپذیر است. تلاش بی فایده است. رها کنید. این گونه آدم ها لایق دوست داشتن نیستند.  من فروغ را می دانم زیرا به نامه های عاشقانه ایمان دارم. فروغ نماینده زنان و نامه نویسان عاشق است. نامه را پاس بداریم. از طریق کلمات روی نامه علاقه ایجاد کنیم نه جمله های دزدی. عشق را با کلمات خلق کنیم و پس از تولد ان عشق را پرورشش
دهیم.  نامه نویسان را باور کنیم.

مادرم

مادرم شب ها تمام درهای خانه را که قفل کرده است را می شمارد و قبل خواب به من یاد آوری می کند که از قلم نیانداخته باشد. در دوم آشپزخانه. درهای نزدیک به پنجره. در هال. در خانه تا بخواب رود با این وجود همه درهای زندگی اش شکسته است. خانه او امن است. ویرانه از درون زیرا درهای درونی اش را آدم ها ویران کردند.ایمان او به درهای بیرون است.

open your mind before you open your mouth


شما که زن خانه دار نیستید دغدغه چی پوشیدن تو مهمونی ندارید یا اینکه غذا چی درس کنید؟ که تا تقی به توقی می خوره زن خانه دار رومسخره می کنید؟  مردهای روشنفکری هستند که به آشپزی علاقمندند و بهترین آشپزهای زندگی شخصی شون هستند اکثرا در میان نویسندگان و شخصیت های مطرح غرب.
آشپزی کردن یک زن یا دختر فقط تو ایران املی به حساب میاد هیچ جای دنیا همچین تفکری ندارن
یک بار در جواب پرسش یکی که گفت چکار می کنی گفتم آشپزی. هرهر خندید  پرسیدم ننت آشپزی می کنه می خند؟  و سکوت ابلهانه ای از خود به جا گذاشت.

دختره به کارمند بودنش پز میده اشپزی نمی کنه هرروزم از بیرون میخوره و به قیافه چاقالش مفتخره چون مردهای جامعه ایران این ها رو خواستن.

آشپزی یک علاقه و هنر شیوه زندگی برای تامین نیاز انسانی است.
زن های خانه دار زیادی دوروبرم میبینم که هم ورزش می کنن و تناسب اندامشون براشون مهمه هم تفریح و سفر می کنن هم آشپزی.
جامعه سنتی جدیدی در میان مرد های معاصر شکل گرفته و زن رومجبوربه شاغل بودن می کنه یعنی هنوزجامعه ایران مردسالارهست و برای زن تعیین تکلیف می کنه در دنیای روشنفکران برای شاغل بودن و نبودن یک زن تصمیم نمی گیرن برای هیچکس تصمیم نمی گیرند چون به آزادی از قید تعلق از هر چیز و انتخاب معتقدن. یعنی یک زن حتی دلش می خواد ولگرد باشه و خورد و خوراکشو از خیابان گردی و زندگی های موقتی تامین کنه مثل خیلی از مردان و این در جامعه ی آزاد، به معنی آزادی است نه نون خور اضافه. نه تنها افکارتون ادبیاتتون نیز در مورد زنان مسموم است.

می خواستم آیدای یک شاملو باشم

#

‏سری سفله گان بی مایه به خاطر اینکه شاملو نماینده مردان روشنفکری بود که زنانگی و تن دخترانگی را ستایش می کنند از او به بدی یاد می کنند. و دسته ای دیگر از روی حسادت شخصی و ناتوانی در شعر سرودن شاعران معاصر و مخاطبانشان را محکوم می کنند. در مقابل ادبیات همیشه مردمان نمک ناشناسی داشته ایم. توان گفتن نیست.
در این میان آیداهایی تنها هستند. می خواستم که آیدای یک شاملو باشم. تنها برای خودم بخواهدم با همه نقص ها و کمبودهای عاطفی گرنه خوبی ها را که همه دارند. و من برای او، آنجا که گفت : "بهترین سرود بوسه است، " سرودی باشم و باشد که بخواند از چشمانم. هرگز آیدای یک شاملو نبوده ام. که برایم از عشق بگوید، و فلسفه را با آن در آمیزد. کسی که عشق و فلسفه را جدا می نگرد هرگز نمی تواند شاملوی آیدا باشد و"عشق را رعایت کند". درد نفهمیده شدنم را بفهمد. بگوید که "با من از آرزوهایت حرف بزن. عشقت را فریاد کن تا باور کنم. پیش از آنکه من از وحشت این سکوت دیوانه شوم." به آیدای شاملو حسادتی دخترانه دارم تمامی صفت های خوب ادبی را در نامه هایش به نام او خطاب کرده است و من خواهان ان بودم که آن احساسات از آن من بود. باید پیغمبری بیافرینم، شاملویی که بگوید"فردا برایت نامه دیگری خواهم نوشت!" و امید، مرا با زندگی مفلوک پیوند دهد. هشت میلیارد و نیم  انسان روی زمین زندگی می کند و من در رگ های یک شاملو جریان ندارم. می خواستم دلیل زندگی یک شاملو باشم. زندگی کردن برای خود دلیل زنده ماندن نیست. باید پیغمبری به نام شاملو بیافرینم تنها برای خودم: با تحکم بگوید"تو قول داده ای منتظرم بمان...برایت نامه ای دیگر خواهم نوشت."
#شاملو
#روزنگاشت

fiona

گفتم تنها هستم. هیچکس مرا به خود نمی گیرد
مثل فیونا گلگر که همیشه به خاطر خانواده اش و پدرش و فقرش تحقیر می شود. مسئولیت چرخاندن خانه را به عهده دارد و هیچکس از او نه تنها تشکر نمی کند بلکه با کوچکترین اشتباه از طرف خانواده و جامعه تحقیر می شود به آنارشیست بودن و بی پدر بودن. گفتم تنهایی من مثل بچه ناخواسته ای است که هیچکس نمی خواهد مسئولیتش را قبول کند. گفت: نه، تو تنهاییه قشنگی داری،کتاب می خوانی سریال می بینی و کارهای خانه را انجام می دهی. بهترین جمله ای که شنیدم هیچکس هرگز به من نگفته بود تنهایی قشنگی دارم. بر عکس همه آدم ها تنهایی ام را مشکلاتم را به سخره گرفتند یا که خواستند با ترحم نمک به زخم هایم زده باشند و رد شده باشند. همه شان گفتند: تا کی می خواهی برای خانواده ات زندگی کنی بشوری، بسابی، تحمل کنی و در دستشویی ها وقتی کاسه توالت می شوری زار بزنی. مثل فیونا گلگر که در موقعیت های سخت همه از لحاظ عاطفی و مالی پشتش را خالی کردند. گفتم که در بحران ها مثل کری مدیسن هوملند به آدم ها چنگ می زنم و پناه می برم و آنها مثل اینکه به طناب پوسیده ای چنگ زده باشم با قیچی سقوطم را کامل می کنند. گفت: به آدم ها پناه نبر، به خودت پناه ببر. و آنگاه با خود گفتم پناه می برم از بی رحمی آدم ها به تنهایی قشنگم.
#روزنگاشت

Thursday, October 20, 2016

یکی باشد

یکی باشد که اولین و آخرین انتخابش باشم. قبل از اینکه دلتنگی را حس کنم بداند که دلتنگش هستم و سراغم بیاید. سراغی بگیرد. بپرسد. به رویم بیاورد. یکی باشد که من دلیل بی خوابی و نگرانی اش باشم. آنقدر مغرور و ضعیف هستم که می خواهم فقط من دلیل خوشحالی و گریه اش باشم. دوست دارم مردی را که برای یک زن زانو بغل بگیرد و گریه کند. بی هراس و بی شرم. اشک بریزد و آن زن که قدرت یک مرد در انحصار اوست با آمدنش با یک جواب امیدواری دهنده آرامش کند. یک مرد باشد که یک زن قدرتمندترین افتخار زندگانی اش باشد.
ن.ي

I'm done.


و نوشتن تنها ابژه ای که برایم گذشته ندارد. زیرا که هرگز زمان دقیقی برای آغازش را به یاد نمی آورم و زمان تعیین شده ای برای اتمامش نخواهم داشت. نوشتن آینده و گذشته ندارد. در موقعیت های روحی روانی و سر خوردگی ها و دلگرفتیها آنچه را که در تو می جوشد کلمه می شود. شاید که سوال پیش بیاید که چرا الزاما سرخوردگی؟ زیراانسان های شاد جزشادی خود حرفی نداشته اند. من اگر شادی را محکوم کنم دشمن شاد کن می شوم. من فقط می گویم تئوری و درک ندارند چون همیشه یک موقعیت یعنی حس شادی را تجربه کرده اند. ما پناه آورندگان به کلماتیم. ما تیره بختان با اندیشه های سقط شده در زهدان طبیعت. کلمات، آگوستین مقدس یک عمر صرف شده وهدررفته پای دغل بازی، ریاکاری، تولید مثل و اسناب بازی ها، کثافات و تنوع طلبی های انسان ها. پناه می بریم به کلمات از شر انسان های رانده شده. می خواهم به اندازه ی زندگانی با کیفیت یک انسان بخوابم،بخوابم  و زندگانی با کیفیت از دیدگاه من کار وروزمرگی نیست بلکه قرار گرفتن در کالبد روح و جسم و اندیشه اوست. بله  بخوابم و بیدار که می شوم ببینم و فقط ببینم.
به قول گفتنی

ن.ی

من همان درد دیروزم


#روزنگاشت
مادرم گفت از بی خیالی ات خسته ام. من دیگر توان جمع کردن و پیدا کردن وسایل خودم و خودت را ندارم. تو باید پرونده های بیماری هایم را یک جا نگه داری اجازه ندهی یادم برود. اگر باتری قلبم نبود منت برداشتن هر چیز را روی زمین از تو نمی کشیدم. گفتم بس کن. زندگی را دوست ندارم. دلم می خواهد بمیرم. گفت همین همین دلت مرده است.  توی دنیا نیستی. تا چند روز در سکوتی وحشتناک فرو می روم و او زیر چشمی مرا می پاید. هر چه بگوید بی اختیار نمی شنوم تا هنگامی که بهتر بشوم. گفت که من زودتر از همه مادرها برایت پیر شدم. می دانم که می دانی و به رویم نمی آوری و بدخلقی می کنی. گفتم که می خواهم با همان پول کم در دانشگاه پیام نور ادامه تحصیل بدهم. هر چند که مدرکش معتبر نیست. گفتم که شما مرا حبس کرده اید.  گفت برو. من هیچوقت شوهر نداشته ام تو هم برو همه تان بروید. دخترم هم برود. نیاز به مراقبت تو ندارم. از اینکه ترحمم را بر می انگیخت مثل همیشه تندخوتر شدم. گفتم که من اینطور فکر نمی کنم.من هم به اندازه سهم تو از داشتن پدر خوب محروم بوده ام. فقط خواستم مدرکی داشته باشم انتخاب من همیشه دانشگاه خارج بوده نه ایران. خواهرم زنگ زد گفت چه شد؟ چه می گوید؟ نظرش عوض نشد؟بعد از یک روز دعوا و دلداری دادن خواهر به مادر نظرم عوض شد.  انقدر پول نداشتم که برای یک مدرک بی اعتبار بجنگم. اگر چندر غاز را از دست بدم دیگر در غربت نه تنها مدرک ندارم. بلکه چرک کف دستم که سالی یک بار رژ لب و کفش و کت می خرم هم نخواهم داشت. نیمه شب مثل ژان کریستف مهربانانه به مادرم گفتم نمیروم خلاص. نمی ارزد. همین که خودم صبح اشپزی می کنم و ادامه روز کتاب می خوانم می ارزد به ان مدرک... مثل ابی که روی اتش ریخته باشند همه بلبشوها خوابید.مادرم با درماندگی گفت بله قربانت بشوم من هم از اول همین را گفتم تو یک ماشین لگن داری گاهی با هم بیرون می رویم. خودت این همه کتاب دور خودت جمع کرده ای دیگر چرا برای یک مدرک ایرانی خودت را زجر بدهی. من غصه اعصاب تو را می خورم که نمی توانی صبح ها بدون عق زدن و درد معده ات تک و تنها این همه مسیر را بروی و بخوانی. گفتم کتاب ها سرمایه ی من است بس است دیگر نمی خواهم چیزی بشنوم. حتی هر بحثی که به موفقیت درس و دانشگاه دختران فامیل مربوط باشد. تمام روز را با بغض ساکت بودم و انها سکوتم را رعایت کردند تا زخم کهنه ام سرهم بیاورد.

No counting on me


هيچ تمایلی ندارم از اینکه کسی رویم حسابی باز کند. می دانم که این نوع حساب که من از آن حرف می زنم هیچکس دوست ندارد رویش باز کنند. وقتی عصبی می شود به او بگویند تو فرهیخته هستی کتابخوانی حق نداری عصبی باشی، حق ندازی جلف بازی در بیاوری، رفتار بچگانه داشته باشی، حق نداری ناراحت بشوی و ناراحتی ات را با خشونت بروز دهی، وقتی مورد ظلم عاطفی قرار می گیری حق نداری ناسزا بگویی، وقتی در مضیقه مالی هستی حق نداری فکر خودکشی به سرت بزند. حق نداری از خودت خسته باشی از دیگران بدت بیاید. حق نداری حقی داشته باشی. خوب خوب آنها که در شکنجه ترین زمان زندگی ات که هر حق اخلاقی و طبیعی که لازمه هر انسانی است را از تو می گیرند و دستی برای یاری و دلجویی ات دراز نمی کنند اینها دوستی خاله خرسه هستد تا وقتی که مورد احترام قرارشان دهی تو را خواهانند. برای انان که با مذهب حق زندگی را از تو می گیرند و مدعی هستند در قران سوره نسا نیز گفته است اگر به تو ظلمی رسد حق ناسزا داری خب این از منطقتان که فکر نمی کنم ورقش هم زده باشید و در ادامه برای روشنفکران صادق هدایت نیز همین حرف را با ادبیات ثقیلی گفته بود اما تعداد زیادی به دلیل لائیک بودنش با او مخالف بودند پس این می شود خصومت شخصی و احساسیگری بی منطق که به دیگران حق خودشان بودن نمی دهید. از موضوع فاصله نمی گیرم فقط می خواهم بگویم یک انسان  حق خشمگین شدن دارد حق اینکه از همه تان بدش بیاید و در آن لحظه او اگر در زندگی اجتماعی اش یک سیاستمدار، نویسنده، اهل تفکر، پزشک یا چیز دیگری بوده نیست او نیز حق بودن در کالبد شخصیتی خودش را دارد او نیز حق دارد غصه بخورد،بچگی کند یا در معرض عموم زیر گریه بزند. حق دارد از ظلمی که به او شده سخن به میان اورد و شما این را سادگی او ندانید و منبر نشینی نکنید. حق بدهیم به همه حق خودشان را بدهیم لطفا.

یازده سپتامبر زندگی من


#11September
دو رويداد تاريخی_شخصی را هرگز از یاد نمی برم. یکی یازده سپتامبر دوهزار و یک نه و بیست دقیقه صبح و دیگری یازده سپتامبر دوهزار و یک نه چهل و یک دقیقه صبح. اگر اتفاق اول در زندگی شخصی ام رخ نداده بود شاید هرگز آنقدر دقیق به خاطرم نمی ماند. برادر خردسالم پس از یک جراحی چند ساعته طولانی با همان جمله کذایی پزشکان "متاسفم. عمل دشوار بود"پس از انجام عمل در گذشت. خاله ام در خانه بود و من و خواهر و مادر بزرگ را دلداری می داد. گوشه ای نشسته بودیم و خرد خرد اشک می ریختیم. ریسک بسیار بزرگی بود و ما این ریسک را پذیرفته بودیم و شکست خوردیم. قبل از برخورد هواپیما به برج های دوقولو مادرم زنگ زد و گفت تمام شد. مرد. تلویزیون طبق معمول روی کانال بی بی سی بود و دقایقی بعد برخورد هواپیما به برج های دوقولو ما را متوجه خود کرد. از آن سال انگار که مادرم خود را در عزاداری برج ها شریک می داند. افسردگی او شدت گرفت و طعم چشیدن زندگی طبیعی را از دست داد. هر روز اخبار می بیند تنهاعلاقه او به شنیدن خبرهای هرروزه، همین واقعه جهانی است  که هر سال بازگو می شود و  هر گاه یازده سپتامبر روایت و یاد بود شود صدا را بالا می برد چشم ها را ریز می کند و می گوید:این همان روزی است  که برادرت مرد و هر بار پس از اتمام آن اعلام خبری تلویزیون را در سکوت خاموش  کرده و به انزوای چندین ساله اش فرو می رود.
امروز ده سپتامبر است و در حال خانه تکانی عید بودم بالای پریز برق را با کف شستم و چند دقیقه بعد کولر را روشن کردم.  بی حس ترین لحظه زندگی را تجربه کردم وبازگشتم برق به یک قسمت از بدنم وارد شد پنج ثانیه ارتباط حسی و عقلانی ام با محیط قطع شد و خوشبختانه چون دمپایی پلاستیکی پوشیده بودم به دست چپم منتقل نشد در عرض چند ثانیه ای بین افتادن جارو از دستم و صدا زدن مادرم  به دنیا بازگشتم 
و تنها سردردی که حاصل از جریان برق به سرم بود هنوز ادامه دارد.
خوشحالم از اینکه مادرم یازده سپتامبر دیگر را تجربه نکرد خوشحالم از اینکه همان لحظه نگرانی مادرانه اش را با دعوا سرم خالی کرد. برای اولین
بار از اینکه زنده ام خوشحالم.

فرهنگ خوانش


برای اینکه کتابخونی رو فرهنگ سازی کنن مثل موزه مصنوعی حیوانات که به کودکان زیست جانوری رو اموزش میدن چن تا بازیگر انتخاب می کنن و ظواهر امر جراحی پلاستیک اندیشه اس و مدام با مطالعه فخرفروشی دارن در کلام خب از مردم عامی انتخاب کنید همین ها گاهی اندیشه هایی دارند که در جامعه اشاعه داده نشده و جایگاه اجتماعی نداشتن از یه عامی که شاغل نیست و حتی ممکن مدرک دانشگاهی هم نداشته باشه این ها هم می تونن جامعه کتابخوان رو تشکیل بدن نه صرفا هرمندانی که به مردم قالب می شن.باورهامون رو نسبت به قشر کتابخوان تغییر بدیم. الزاما نباید یک شخص شناخته شده و دارای
جایگاه اجتماعی باشد.
در برنامه کتابباز مجری هنرمندانی دعوت کرده بود که کتابخوان نبودند و حتی مدعی بودند که ما به اندازه کافی  در زندگی نقش بازی می کنیم و ویژه هستیم نیاز به مطالعه نداریم! چنین شخص خودپسندی فقط با نااگاهی  عوامل به برنامه دعوت می شه و برای خودت تز می ده و زندگی خودش رو حد اعلی فلسفه می دونه جای فرهنگ کتابخوانی  به گسترش خودشیفتگی کمک می کنند

اخلاق قراردادی


طرفدار اخلاق قراردادی نیستم
تو می تونی وسط یه جلسه مهم یا هنگام راه افتادن کارای اداریت بلند شی بکوبی رو میز و بگی تعطیلش کنید این فاحشه خانه ارتقای رتبه های اداری رو. این بزک دوزک های لعنتی رو این بردگی با کاغذبازی رو
احترام های از پیش تعیین شده و اموزش داده شده به نزدیکان رو در هم بشکن. اجازه بده پشت سرت حرف بزنن اینطوری پیش روی تو خالی و هموار می شه.
چراغ که سبز می شه برا ماشین ها یکبارهم که شده روبروشون بایست یا دیر حرکت کن. صاحبان این بوق های لعنتی که سر هر راه بی منطقی به صدا در میان.
ما برا ترسوندن همدیگه هر کاری می کنیم حالا دیگه تکنولوژی نیز به کمکمون میاد.
آه از علم و تکنولوژی بی رحم و بی مروت. با یه بلاک کردن از زیر بار مسئولیت های بی اخلاقی وبی وجدانی شون رها می شن.
می خوام این بوق های اعتراضی رو بشنوم تمام ترس های زندگانی ما از شنیدن چیزهاییست که برای ما و وجدان ما و شرافت ما و تن ما و سلامت ما خطر دارند. خطر کن.خطر
تریبون رو برای عقبی ها خالی کن شما جلویی ها به اندازه کافی یک ملت رو فریب دادین حالا نوبت شماست....

حق انتخاب


تا هنگامی که نگاه جنسیتی به اینکه یک زن یا دختر خانه دار با بوی قورمه رابطه مستقیم داره تو جامعه است نباید به فکر کلمه آزادی در انتخاب بود.
یک زن خانه دار می تونه ازاد باشه و اینم چیزی نیست که ما بگیم فقط در ایران زن خانه دار داریم و هیچ جای دنیا هیچ زنی به انتخاب خودش خانه دارنیست غلطه.
اینکه با انتخاب جمله هایی غیر منطقی از کتاب ها زنان خانه دار رو محکوم کنیم یک عفونت فکری است و بیش از هر چیزی در ایران داره شیوع پیدا می کنه.
یک زن می تونه با انتخاب خود خانه دار باشه مسافرت و تفریحات شخصی داشته باشه و همسرش نیز مشکلی با این انتخاب نداشته باشه.
وقتی از ازادی حرف می زنیم باید جوانب زیادی رو در نظر بگیریم در غیر این صورت تبدیل شدیم به فاشیسم. اگر در مورد زندگی مشترک باشه مرد می تواند با عشقی که به زن دارد به حق انتخاب او در این مورد: یعنی خانه دار بودن احترام بگذارد و اگر او رو صادقانه دوست نداشته باشه مسلما رابطه موفقی نخواهد بود. ازادیی می گوید: کسی حق ندارد یک زن خانه دار رو امل بدونه همونطور که در انقلاب صنعتی زنان به حقوق کار کردن بیرون خانه رسیدن در این عصر این نوع زنان دارن بر علیه زنان خانه دار بر می خیزند. این یعنی وزنه سنگینتر و سبکتر این یعنی کوته فکری. اگر قرار زنان خانه دار رو محکوم کنید به مفت خوری ابتدا از مادرانتون بپرسید بببینید ایا هرگز در کار خانه تعطیلی داشته اند؟
خب زن خانه دار بودن نیز یک نوع شغل است و فرد نباید احساس پوچ بودن داشته باشه. زنانی که بیرون از خانه مشغولند اون ها رو محکوم می کنن از روی حسادت یا خصومت احساسی نه منطقی. این همه ی ان چیزی است که ازادی می گوید "حق انتخاب"


علاقه ای به هر چیزی که مردمی و عامی باشه ندارم. چه در شادی چه در غم. عزاداری هاتون از هر نوعی که باشه کلافه ام می کنه مثل عروسی هاتون که تجملاتش حوصله ام رو سر می بره. این که سر چه تایمی مهمونا برن بیان. حتی هنگامی که مهمان داره از گرسنگی تلف می شه تا وقتی تیر و طایفه عروس نیومدن یا خود عروس رو نیاوردن بهت این حق رو نمی دن که بهت شام بدن این چه نوع احترامی است؟ این توهین اقا توهین. پاشدم رفتم. عروس رو نمی خوایین به عنوان بریان بزارید سر سفره؟ نباید اومدن و نیومدن عروس رو اصلا به خوردن و نخوردن مهمانتون مرتبط کنید متوجهید چی می گم؟ چه معنی میده چار ساعت بدون پیش غذا بشینی اون مهمان دیگه حوصله عروس نگاه کردن نداره.چه معنی میده؟ اینم بخشی از تجملات سنتی حال بهم زن تون. اصلا چرا عروس رو دیر میارید؟ می خوایید چی رو به کی ثابت کنید؟ چار میلیون خرج ارایش می کنی برا یه ساعت؟ به والله نمی ارزه. یه بازنگری تو روسوماتتون داشته باشید. عزاداریتون چرا مزاحم مردمه؟ شاید یکی افسردگی داشته باشه این سیاه و کبودی ادم رو به خودکشی بیشتر ترغیب می کنه کی جوابگوئه؟ نکنید نکنید. بندازید بیرون اشغالای ذهنی تون رو.    #روزنگاشت

Crisis situation

اینکه همه تنهام گذاشتن یه حس خوب داره اونم اینکه کسی نمی تونه ازم توقع داشته باشه. ولی اخه کی از من کمک می خواد؟ تا زمانی که نیاز مالی نداری هیچکس به تو نیاز نداره. حتی نیاز عاطفی هم نداره هیچکس به من نیاز نداره. حتی نیاز به دوست داشته شدن از طرف من. گفتم می شه با مدرک کالجم ابدارچیتون بشم؟ چون من رو درحد سیستمتون نمی دونید. چیز کمی هست گرفتن دیپلم زبان از یک دانشگاه امریکایی؟  چیزی که خیلی ها ارزشو دارن. واقعیت اینه نظام بوروکراسی منو نمی خواد به من احتیاج نداره.خب مسلما اگه محدودیت خانواده و مادرم نبود می رفتم و ایران به همه پیشنهاد های کاریم بله می دادم. به مادرم گفتم باید کار کنم اینجوری هممون باید با شیر گاز بمیریم. منخسته ام.معده ام خسته است. باز گفت تو هم می خوای منو تنها بزاری. کی تو خونه از من مراقبت کنه؟ اون هم من رو در بیوه گی سالیان خودش شریک می دونه.من یتیم خوبی بودم و هستم.  من و مامان به هم وفاداریم. گفتم بخاطر تو و خودم می خوام که بتونیم تامین کنیم. چشممون به در نباشه. به هیشکی. نظام اشرافیت سالاری ساپورت می خواد ما داریم زیر پاشون له می شیم. اگه می خوای تو جامعه شون نفس بکشی باید پارتی داشته باشی از درون این سیستم فاسد حتی اگه گوساله باشی و جز زبان مادری به هیچ زبانی مسلط نباشی. همتون همینو می خوایین گوساله. یک گوساله ی مادینه ی ابله. یک روز از این شکست سنگین بر می خیزم. اون روز روز من هست. و اون روز خواهم گفت: من از شکستی سنگین برخاسته ام. دیگر هیچکس نمی تواند یعنی حق نداردمرا قضاوت کند. من سالها مرده ام باید به اندازه مردگی هایم زندگی کنم. باید بتوانم همه چیزهای ساده ای که نداشته ام و از من گرفته اید به من اینده بدهید. به من بدهکارید همه. همه.    #روزنگاشت

اتانازی


#روزنگاشت #آتانازی      پنج سال است که روی مسئله آتانازی فکر می کنم. این فکر زمانی در ذهن من ریشه گرفت که تمامی راه های رسیدن به آینده و یک زندگی معمولی بی دردسر و بی دغدغه مالی و عاری از روابط خاله زنکی را تجربه کنم-بسته شد. آن وقت ها چیزی از آتانازی نمی دانستم. بعدها متوجه شدم که هلند چنین روشی را به کار گرفته است. و حالا هزاران نفر در نوبت مرگ هستند. چقدر حس عجیبی است که یک انسان در کلینیک پزشکی در نوبت مرگ باشد اینبار جای شفاهای موقتی. علاوه بر این تنها نیاز مالی و بازماندن از تحصیل نبود که مرا به سوی مرگ شیفته می ساخت. دلپیچه های صبحگاهی حاصل از معده عصبی و دردناک و درد مزمنش من را عاصی می کرد و می کند. همه این ها به کنار مهم ترین چیز اعتقاد من بود که نمی گذاشت به ادامه مرگ فکر کنم. راه های مختلف انتحار را در اندیشه ساعت ها تکرار می کردم. در کتابها تحقیق می کردم که ببینم کدامشان درگیری کمتری دارد. انتخاب من گذاشتن سشوار در آب یا بریدن با تیغ نبود. مرگ موش را هم دوست نداشتم خیلی مزخرف بود که یک چیزی با غذایت قاطی کنی خالی خالی که اصلا نمی شود خورد آدم بالا می آورد. دلم مرگی می خواست که درد نکشم زیرا به اندازه ی بیشتر از کافی در زندگانی دچار انواع دردهای جسمی و روحی هستم. نمی خواستم در یک تصادف رانندگی یا سقوط از ساختمان بمیرم چون شانس مرگ کم است و ممکن است دچار قطع نخاع شوی که موجب دست بند شدن  خانواده ات خواهد شد. مرگی بی درد سر می خواستم که مزاحم کسی نباشم و حداقل در مردن شکست نخورم. زیرا کسانی که از خودکشی جان به در می برند تا عمر دارند از تحقیر و مراقبت بیش از اندازه اطرافیان رنج می برند و بدتر از وضعیت قبلی زندگی را تجربه می کنند. نظر من به قرص برنج و شلیک با گلوله در شقیقه و مردن با آمپول سمی نزدیک است. در این سه نوع و تعداد دقایق و حتی ثانیه درد کشیدن بسیار کم است. ادم باید وقتی میمیرد در اولین ضربه بمیرد اگر زنده ماندی آدمیان تو را به اینکه نیاز به ترحم داری سرزنش می کنند و دردهای درونی تو برایشان قابل درک نیست. مانند فیلم زیر درختان گیلاس که از هر کس تقاضا می کرد او را چال کند قبول نمی کرد و در آخر پیرمردی که در خودکشی درک مشترک با او داشت درخواست او را پذیرفت. زیرا به فلسفه ِدرک کردن یک نفر که قصد مردن داشت پی برده بود. مسئله فهمیدن است. وقتی یکی را نمی فهمی و حس همدردی نداری و در عمل کمکی از تو بر نمی آید ادعای دوست داشتن و مهم بودنت جوابگوی افسردگی طرف مقابل نیست. در مورد اعتقاد البته باید بگویم من در همه چیز تردید دارم برای همین با خودم گفتم اگر به دست خودم بمیرم باز هم ممکن است آن دنیا گرفتار عذاب اخروی شوم  و نتوانم راحت باشم اگر هم ادامه بدهم نمی ارزد چیزی ندارم که ادامه بدهم. دلخوشی انسان، انسانی دیگر است. روزنه ای برای فرداهای بهتر و من هیچکدام از هر نوع دلخوشی را نداشته ام. در حال حاضر یک سال است که این فکر را در همین جا متوقف کرده ام شاید شده باشد که در فروشگاه دنبال قرص برنج گشته باشم ولی مرگ دلخواه من که مردن با اسلحه است دست نیافتنی است. میبینید؟ آدم در این دنیا نوع مرگ خودش را هم نمی تواند انتخاب کند و دست یافتن به آن سخت است. به هر حال تا همین لحظه جاهایی که کم آورده ام متوجه شدم به چیزی که اعتقاد دارم این ایمان به کمک من آمده بود و من قدرش را ندانستم. در موقعیت هایی که آدم ها مرا از خودشان ناامید کردند و ناگهان دری به سویم غیر منتظره باز شد. به هر حال من آتئیست نیستم و خدا پرستم برایم اهمیتی ندارد که دیگران مرا چگونه ببینند. این اعتقادم مرا تا این لحظه زنده نگه داشته اشت و دیگر حرفی نیست. تا زمانی که ایمانم به اوست من هستم و تحمل می کنم. این ایمان قلبی است که من را زنده نگه داشته است نه آدمیان.                ///سکوت ازدرون، تنهایی از بیرون. راه دیگری وجود ندارد راه دیگر مرگ است-کارلوس فوئنتس

Wednesday, September 07, 2016

حکمت شادان

حکمت شادان به ترجمه جمال آل احمد، سعید کامران و حامد فولادوند در نشر جامی، در واقع مقدمه کتاب چنین گفت زرتشت است. نیچه در این کتاب نیز تناقض های فکری بسیاری دارد. در عین حال که زن و مقام او را پست می داند او را ارج می نهد و مردان را که به زنان مقام ضعیفه داده اند محکوم می کند، خدا را مرده می پندارند و انسان را در جایگاه متهم قرار می دهد چون معتقد است انسان با پستی و پلشتی و شهوات و بی وجدانی اش باعث کشتن خدا شده است. در جملات او لحن طعنه می بینیم که می گوید: ای انسان بی وجدان باش زیرا کسی که گناه می کند نباید خدا را یدک بکشد. با توجه به اینکه خود او می گوید تنها تعداد اندکی مرا درک می کنند خوانندگان بسیاری که کتاب را مطالعه کرده اند و کسانی که در جامعه کتابخوانی حضور فعالی ندارند و به جمله های پر نغز او اکتفا نموده اند نیز توصیه می شود با اندیشه، تفکرات فلسفی او را به خود تفهیم کنند نه اینکه حامل اطلاعات از مردم عامی باشند زیرا اکثر آنها بر این باورند که منظور نیچه از اینکه خدا مرده است، تنها این است که خدا مرده است. هنگامی که از دیدگاه فلسفی به این جمله و جمله هایی که بعد از آن نیچه ادامه داده است بنگریم متوجه می شویم که چیزی که مرده باشد پس پیش از آن وجود داشته است زیرا اگر چیزی عدم باشد امکان مرگ ان نیز وجود ندارد زیرا نیست. پس خدا هست.
نیچه عقایدی دارد که منطقی است و بر عکس خود نیز در پایان کتاب به اینکه به جنون و شکست اندیشه فلسفی دچار شده است به تمسخر و کنایه به خود و خوانندگان اعتراف می کند اما این دلیل بر رد ِ تمامی اندیشه های فلسفی او نیست و نمی توانیم یک جانبه  مانند بسیاری از منتقدان که احساساتی گرایی می کنند نقد منفی داشته باشیم. او زنجیره ای درهم و برهم را به این صورت دنبال می کند: یک زنان را وسیله تولید مثل می داند و به مردان امر می کند که با زنانتان با مدارا رفتار نکنید در قسمت های بعد استبداد مرد را دلیل بر پایین افتادگی طبقه اناث می داند. در یک جای دیگر بر می گردد به نقطه اول از ابتدا زن و مرد را پست می شمارد، برای انسان ارزشی قائل نیست و سپس می گوید انسان با ظلمش خدا را کشت و بارها با خصومت تاکید می ورزد. تاکید او بر این اندیشه ها باعث شده بود که مستبدترین سیاستمداران مانند هیتلر و موسولینی با اون به توافق نظر برسند، بر اینکه زنان و مردمان تهی دست را باید طبق عقاید و دستورات  نیچه از جامعه راند و آنها را به بیگاری گماشت و نابود و مقطوع النسل کرد.
او مردم را به شادمانی تشویق و افسرده دلان را محکوم به مرگ می کند. در دوره ای که هیتلر بر مسند قدرت بود او با معرفی نیچه درسخنرانی هایش موجب افزایش قابل توجه فروش کتاب او شده بود و از آنجا بود که این اندیشه ها که گاه سالم و گاه بیمارگونه بودند وارد سیاست شدند و هیتلر در عملی کردن آنها کوتاهی نکرد. از جنبه های مثبت کتاب می توان به اهمیت دادن نیچه به وجدان و شادکامی نام برد: هنگامی که انسان برای منفعت شخص خود از انسانیت گذر و به سقوط اخلاقی می رسد تنها اینجاست که اندیشه دو پهلو ندارد در زیر برداشتی از متن کتاب را می خوانیم. امیدواریم با خواندن کتاب حامل هر نقطه نظر منفی نباشیم بلکه به آگاهی صاحب نظری و تحلیل برسیم.

Friday, July 08, 2016

وقتی از محبت ها و کارهایی که برای ماندن ادما می کنی پاسخ نمی گیری خودت را سرزنش نکن انها فهم اندکی دارند. شخصیت های بزرگ با احساسات سر و کار دارند شخصیت های کوچک با منافع شخصی شان. احساسات عمیق ترین بعد رفتاری و عملکردی انسانهاست.

ارتفاع

ارتفاع را دوست دارم و از ارتفاع مي ترسم. ادما ممكن يك چيز رو دوست داشته باشن و در عين حال هراس داشته باشند. اين هراس شكل هاي مختلف داره مي تونه دوست داشتن و هراس از دست دادن يك انسان باشه يا شي. فاصله بين ارتفاع و سقوط. كسي از اين فاصله فلسفه اي نداشته زيرا آنان كه به اين فاصله پيوستند هرگز به زندگي باز نگشته اند. سقوط بود و سكوت.

دست ها

دستها شوروی سابق اند. ماجرای دیروز امروز فردا. دست هایی رها می کنند. دست هایی می گیرند.دستهایی تو را از قعر بالا می آورند. دست هایی تو را با دشمنانت اشنا می کنند یا رفیقانت. دست هایی غم نان دارند. دست هایی، داغ مویرگ هایی که آبی شان خشک شد. دست هایی، آرامش اند. از حس ها می گویند، انتقال می دهند و گاه عرق سردی بر پیشانی تو می نشانند. دست ها چیزهایی می دانند و تو نمی دانی. گاه لمس اند. گاه زمخت. دست ها شوروی سابق اند...